الف میمی که من هستم

آنگاه که خطکش چوبیه بزرگ را به دستم داد تا دستان دخترکان کوچک را نوازش کنم...

آنگاه که چشمانشان می ترسید...

آنگاه که دست و دل من می لرزید...

و اینک بغضی دوباره... و شکستن دلم هزار باره...