الف میمی که من هستم

اغلب معیار من برای سنجش آدم ها ادب اونهاست...

بنظرم آدم های مودب رو میشه دوست داشت و تحمل کرد و روی خوبی هاشون حساب باز کرد.

تجربه به من میگه ادب رفتاری و گفتاری با تمدن انسان رابطه مستقیم داره... یعنی مثلا اگر در روستا باشی احتمال شنیدن کلمات رکیک بیشتره تا مثلا در دانشگاه..(توجه کنید درباره استثناء صحبت نمی کنم)

ما طفلکی ها در پایتخت یک کشور که مدعی اخلاقِ اسلامی هم هست، می بینیم و می شنویم و می خوانیم که بر سر قدرت طلبی ، یک عده سرداران و مداحان و پا منبری ها دهان کثیفشان را باز می کنند و از هر چه که نباید صحبت کنند ؛می گویند.

اون کسی هم که این حرف ها رو می شنود، هرچند خودش هم بویی از ادب نبرده (با اون ضرب المثل گفتنش) ولی یک انسان است...

نباید به شخصیت انسان ها توهین کرد و با فحاشی تخطئه کرد...

بنظرم وقتی در یک دعوا یکی از طرفین به فحش و فحش کشی می افتد یعنی:  کم آورده.

این چرت و پرت ها به عنوان بلوتوث و ایمیل سیاسی وارد خانه وخانواده های سیاست زده ی ما می شه و بچه ها هم می شنوند و هم می خوانند... چه آینده ای در انتظار ماست؟؟

* متاسفم برای مملکتی که در آن کسانی که ادعای بزرگی دارند نه  تحمل شنیدن دارند و نه شیوه درست پاسخ گفتن.