الف میمی که من هستم

تو كیستی، كه من اینگونه بی تو بی تابم؟*
شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم.

تو چیستی، كه من از موج هر تبسم تو

بسان قایق، سرگشته، روی گردابم!

تو در كدام سحر، بر كدام اسب سپید؟

تو را كدام خدا؟

تو از كدام جهان؟

تو در كدام كرانه، تو از كدام صدف؟

تو در كدام چمن، همره كدام نسیم؟

تو از كدام سبو؟

من از كجا سر راه تو آمدم ناگاه!

چه كرد با دل من آن نگاه شیرین، آه!

مدام پیش نگاهی، مدام پیش نگاه!

كدام نشاط دویده است از تو در تن من؟

كه ذره های وجودم تو را كه می بینند،

به رقص می آیند،

سرود میخوانند!

چه آرزوی محالی است زیستن با تو

مرا همین بگذارند یك سخن با تو:

به من بگو كه مرا از دهان شیر بگیر!

به من بگو كه برو در دهان شیر بمیر!

بگو برو جگر كوه قاف را بشكاف!

ستاره ها را از آسمان بیار به زیر؟

ترا به هر چه تو گویی، به دوستی سوگند

هر آنچه خواهی از من بخواه، صبر مخواه.

كه صبر، راه درازی به مرگ پیوسته ست!

تو آرزوی بلندی و، دست من كوتاه

تو دوردست امیدی و پای من خسته ست.

همه وجود تو مهر است و جان من محروم

چراغ چشم تو سبزست و راه من بسته است.

"فریدون مشیری"

---

می گویند ما "شبیه نیستیم" ،می گویند قلب یک تکه گوشت ِ گرم است ولی من هر روز در تو "مقلوب تر" ـم، شاید اینجا شهر "بی لیلی، بی مجنون" باشد،شاید ؛ اما من همچون "گلدانم" آبستنِ توام، یکسالی می شود دیگر "کابوس" نمی بینم، یک سالی می شود از تمام شهر فقط لحظه ای با تو بودن مرا بس است..