الف میمی که من هستم

اینکه لحظه ای درباره ی حرفهایی که می زنیم تفکر نمی کنیم و مدام هم افاضات گرانسنگمون رو تکرار می کنیم، خوب نیست. چه بهتر که حتا وقتی قراره به کسی فحش بدیم، ناسزا بگیم یا دست بندازیم حواسمون باشه که چی می گیم!!

در فرهنگی که هنوز مادر شدن ارزشمنده، در فرهنگی که حتا خیلی از ما زن ها جرات مادر شدن به شکل طبیعی رو نداریم، می ترسیم درد زیادی بکشیم یا هیکلمون بهم بخوره... مادر شدن بیش از پیش ارزشمنده.

اونوقت چطور بعضی ها از فعل زایمان، زایش و زاییدن به عنوان تمسخر و نحقیر برای آدم ها استفاده می کنند؟

همه ی ما یک روز زاییده شدیم، آیا زاینده ی ما کوچک و عملش دون شان انسانی و اجتماعی اش بوده؟؟

مواظب کلماتی که از دهانمون بیرون می آیند باشیم.