اگر کسانی که با عشق، کاسبی کرده اند را فراموش می کردم
عشق را به باورت می رساندم ؛
اگر کسانی را که با عشق، کاسبی می کرده اند را فراموش می کردی../
به گمانم می شود دوباره عاشق شد، ولی دوباره باور کردن سخت است.
خیلی سخت..
+ باور ما نمی شود. در سر ما نمی رود. از گذر سینه ی ما. یار دگر گذر کند.
یک عمر پاسخ عشق ها و علاقه ها و دوست داشتن های دیگران در دلت هیچ نباشد.. یک عمر تورا بخواهند و تو نخواهی شان.. یک عمر تنها بمانی به دنبال عشقی که دل و دینت را بتکاند.. یک عمر چشم بگردانی از نگاه عاشقانت و بگریزی.. یک عمر "نه " بگویی و به سردی یخ بگذری از داغ دل ها.....
یک عمر دل بسوزانی و چشم بگریانی...
سر بزنگاه که عاشق شوی و دلت اسیر شود، گرفتار که شوی....................... جزای اعمالت را خواهی دید.
اگر بشود نامش را جزا گذاشت.
بلدم که چطور هوایت را داشته باشم.
+دربهشت و یا دور از آن حتا
+حتا در این روزهای ابرو بارانی؛جای تو گرم است اینجا در کنج سینه ی من...
متوجه شدید یا باز تکرار کنم!!
خداوندا جایی بهتر از بهشت بیآفرین..
جایی بهتر از بهشت برای مادران.
+خب یروزم ما مادر می شیم باید به فکر عاقبتمون باشیم :تیر
+مادر، دلم به بودنت خوشه..
امروز از ان روزها بود که فقط برای دو دقیقه احتیاج به یک گوش شنوا داشتم، یک آن هرچه سرچ کردم هیچ کس آنقدر با من صمیمی و تو دلی نبود که آن لحظه به او رجوع کنم... هر چه گشتم هیچ کس نبود... فقط دو دقیقه نیاز داشتم کسی مرا بشنود و دلداری ام دهد... دو دقیقه... آدم ها زیادند ولی آن موضوع آنقدر دم دستی و شاید از نظر دیگران مضحک بود که برای بیانش صمیمیت بی حدی لازم داشتم.. نبود، هیچ کس نبود، بغض لعنتی اش تا هنوز هم در چشم و دهان و گلو و سینه ام جا مانده است... نبود ،در آن دو دقیقه ی لعنتی هیچکس نبود.
+هر کس به طریقی دل ما می شکند.
گاهی به چرایی های خدا شک می کنم، چطور به انسان دو عدد پای کم قدرت و نحیف در برابر طبیعت بخشیده ولی آرزوهایش را بال و پری وسیع...
برای رسیدن همیشه داشتنِ "پا" کافی نیست، حتا اگر دو پای دیگر هم قرض کنیم، به خیلی چیزها نخواهیم رسید، برای رسیدن های واقعی گاهی باید با "سر" رفت، گاه های بیشتر باید پرواز کرد، آرزوها و خواست هایمان سبک اند و شناور، عمیق اند و سنگین، بزرگ اند و در آغوش جا نشدنی، کوچک ند و با چشم غیر مسلح دیده نمی شوند... چنین است هر چیزی که دل از ما می برد.. بر روی بلندی های جهان، بر فراز اسمان، بر کرنش امواج اقیانوس، نکه یک جا باشد نه، تقس شده است در ناممکن ترین دسترسی های بشر... پا اما این ابزار رسیدن بس کوتاه و ناچیز است.. باید دویدن، پرواز کردن، شناور شدن و طی طریق کردن را بیش و به بیاموزم.. باید بیاموزم... بیاموزم رسیدن را./
+به سختی حتا...
+خواستن ، توانستن است عایا هنوز؟ یا شاعر مست بوده !!
عاشق این روزها که یک نفر، هر روز از باغچه اش برایم ازین گل ها می آورد:
زندگی خیلی عجیبه غریبه ها...
